Anouk, 19 september 2009
Nederland , Leersum

Home shit… eehm sweet home

En ’s morgens word ik wakker van geur van brood en honing (Boudewijn de Groot – Avond). Was het maar zo’n feest. Op een vlucht van British Airways word je wakker van de geur van dode eieren, worstjes en witte bonen in tomatensaus. Dat voedsel is tegelijkertijd met ons aan boord gegaan en nu is het nog een keer heerlijk opgewarmd. Ik heb alleen de muffin en het fruit opgegeten. Meer kreeg ik echt niet door m’n strot. In mijn tas zitten nog heerlijke zuid-Afrikaanse broodjes en beleg. Dus als ik op Heathrow ben, heb ik nog een echt ontbijt tegoed.

Door de harde rugwind landen we 20 minuten te vroeg op London Heathrow International Airport. Daar krijg je natuurlijk het hele verhaal opnieuw, douane, bagagecheck etc. En het was me een partij warm. Wij waren natuurlijk met winter in Zuid-Afrika weggegaan en nu was het al een graad of 20 buiten. Binnen in die grote glazen terminal was het nog warmer. Dus na alle reisrompslomp heb ik eerst een t-shirt aangetrokken. En even opfrissen is ook niet gek na een reis van ongeveer 11 uur.

Daarna moesten we met z’n allen nog even wachten. Ik heb lekker mijn broodjes met vruchtenhagel en vache qui rit kaasjes op zitten peuzelen. Brood heeft me denk ik nog nooit zo lekker gesmaakt. Na een uurtje moest ik alleen verder naar mijn volgende vlucht. Marjolein, Lisette, Manon en Margot vlogen allemaal verder naar Düsseldorf en ik ging gewoon naar Amsterdam. Ik vond het best leuk om een keer echt alleen te reizen. Naar London zat ik natuurlijk ook al in m’n uppie. Maar nu mocht ik het allemaal zelf uitzoeken. Dat ging eigenlijk prima.

In het vliegtuig heb ik nog even een korte woordenwisseling met een Leidens trutje van een jaar of 18 met haar Paul Gaultier tas. Mevrouw kreeg haar handbagage niet in het rek. Ze stond maar te duwen en te doen en daarbij stond ze verschrikkelijk te ‘godveren’. Niet dat ik in een god geloof en dat ik nooit vloek, maar ik vind wel dat je een beetje respect voor anderen mag hebben. Dat mensen geloven staat doorgaans niet op hun voorhoofd geschreven, dus je moet wel een beetje voorzichtig zijn met je woorden in een openbare ruimte. Voor hetzelfde geld kwets je iemand er enorm mee. Dus dat zei ik tegen deze doos. Of ik me met mijn eigen zaken wilde bemoeien. Het was jammer dat haar volzin geen ‘r’ bevatte, want dan had ik echt helemaal in een scheur gelegen. Dat kind was zo’n kakkeR. Uiteindelijk is het *$%verdomme toch gelukt.

De vlucht naar Amsterdam ging heel erg snel. Ben je net in de wolken, zet de piloot de landing alweer in. Het verschil tussen de kleine Airbus en de enorme Boing 747 vond ik wel opvallend groot. De Airbus is zo opgestegen en wendt al een vogel, zo vlug. De Boing is zo log en traag. Elke beweging voelt alsof het toestel bejaard is. Maar ik vind het nog steeds wel een hele mooie machine.

In drie kwartier zijn we van het vaste land in Engeland op vaste grond in Nederland. We landen wel op de Polderbaan, dus dan ben je er nog niet. Het taxiën neemt ongeveer 20 minuten in beslag. De spanning begon bij mij wel een beetje te stijgen. Na zo’n lange tijd weer terug op vaderlandse bodem. Ik wist niet zo goed of ik er blij of verdrietig van moest worden. Natuurlijk was ik blij dat ik na zes maanden mijn ouders weer zou zien.

Het was mij duidelijk dat Margot en David me samen op zouden komen halen. Of er nog meer mensen voor me zouden zijn, daar had ik geen idee van. Toen ik mijn telefoon aanzette, kreeg ik wel al een smsje van Nadine, dat ze blij was dat ik weer terug was. Dat zij op dat moment bezig was met puffen (een bevalling begeleiden dus) en dat ze me later zou zien. Dus Nadine is er niet bij, van het lijstje afgestreept! Van Rik wist ik het niet. Met Martijn had ik het er al over gehad, maar ik dacht van niet.

Ik moest heel even op m’n bagage wachten. Toen ik een karretje ging halen om al m’n rotzooi op te laden, zag ik m’n paps en mams lopen. En Nadine (de trut!) en Rik. Stond ik daar al een potje te janken bij die bagageband, voordat ik ze ook maar een knuffel had kunnen geven. Was ik toch wel een beetje heel erg blij om ze te zien. Kwam ik door die deur met de kussende Delftsblauwe poppetjes, staan ze daar met z’n allen Margot, David, opa, oma, Anne (tante), Nadine en Rik. Alleen Kasper mistte. Hij was op vakantie in Kroatië, dus die zou ik over een weekje wel weer zien. Maar er stond dus een heus ontvangstcomité voor me klaar met ballonnen en een bloem met geluid. Ik had in Zuid-Afrika op het vliegveld een keer gekscherend gezegd dat ik bij thuiskomst ook ballonnen wilde hebben. Nou die kreeg ik. Wat heerlijk om al die mensen weer te kunnen knuffelen. Emotionele boel daar op Schiphol. Was een leuke geweest voor ‘Hello! Good Bye!’.

Na een kop koffie en een heleboel keer te hebben gehoord dat ik een dikke kop heb gekregen (ja, het goede leven lachte me in Zuid-Afrika toe) zijn we huiswaarts gegaan. Op weg terug naar huis heb ik me overgegeven aan thuis komen. Wel moeilijk hoor. Maar ik had m’n mannetje naast me zitten en m’n beste vriendinnetje daarnaast. Mijn dag kon eigenlijk al niet meer stuk. En het was ook zulk lekker weer.

Thuis aan de Kikvors in Leersum (gek om dat weer thuis te noemen) hing de Zuid-Afrikaanse vlag uit (daar had Rik voor gezorgd) en het huis was behangen met slingers. We hebben eigenlijk best een leuk huis, haha. Elmo kwam naar buiten rennen en liep zo langs me heen. Hij was veel blijer de rest te zien. Want die had ie de afgelopen maanden tenminste over de vloer gehad. Ik was als een vreemde voor ‘m. Later in de middag kreeg hij het wel door hoor. Maar het duurde wel even, voordat we weer vriendjes waren.

Thuis was er taart, kwam er visite en was het vooral druk. Gelukkig zat het hele huis niet vol met familie en vrienden, want daar was ik echt nog niet klaar voor. Maar zo een paar mensen vond ik toch wel gezellig. Krijg je toch wel een beetje het gevoel dat je gemist bent. Ik zat me er vooral steeds over te verbazen dat Rik er was. Ik hoopte er stiekem wel op, maar ik had het zeker niet verwacht. M’n moeder had hem overgehaald om met hen mee te gaan naar Schiphol. Hij wist eerst niet zo goed of hij dat wel moest doen, maar mijn mams wist wel dat het gewaardeerd zou worden. Dus in alle vroegte was hij uit Arnhem vertrokken naar Leersum.

Aan het einde van de dag, toen iedereen weg was, ben ik lekker op de bank gaan zitten en heb ik ouderwets tv gekeken. Was dat even lang geleden. Toen ik net met de telefoon in de aanslag zat om Lizelle te bellen, belde Martijn. Hij wilde even weten of ik veilig thuis aangekomen was. Hij woont zijn laatste week in Zuid-Afrika bij Lizelle en Mark in huis, omdat hij anders ergens alleen zou zitten. Zo lief van die mensen. Daarna heb ik Lizelle toch ook nog maar even gebeld. Die was daar natuurlijk wel heel erg blij mee. Je kunt toch ook niet anders. Zij heeft de afgelopen maanden zo goed voor je gezorgd… Dan laat je toch even weten dat het goed met je gaat als je thuis bent. Niet meer dan vanzelfsprekend.

’s Avonds heb ik mijn bagage in de hoek van m’n kamer gesmeten en ben ik in mijn eigen bedje heerlijk in slaap gevallen.

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl